Εγώ

Εγώ,

ο στοχαστής των ιδεών και των μεγάλων λόγων

που αγαπώ την μοναξιά και τα κλειστά παντζούρια,

λυπάμαι για τα Συνέχεια

Ηλύσια Πεδία

Αυτά που εσύ κενά τα παίρνεις λόγια

μάθε πως είναι λόγια γραμμένα στο κενό.

Είναι λεξούλες που στροβιλίζονται

στο Έρεβος του χρόνου και της σκέψης. Συνέχεια

Η Σίβυλλα της Πλατείας Σαρδηνίας

Ανήσυχος ο νέος
γεμάτος από σκέψεις
κοιτάζει απ’ την πλατεία, στο βάθος το λιμάνι Συνέχεια

Άλμα

Και κάπως έτσι μάθαμε τι είναι ησυχία. 

Σε φασαριώδεις εμπορικούς  Συνέχεια

Προκρούστεια κλίνη

Κουτσουρεμένα όνειρα κι ατροφικές ελπίδες, επιστρέφουν και ζητούν εξηγήσεις. Αφημένα στο έλεος του καιρού και Συνέχεια

Περιπλανώμενος

Μη με κοιτάς που δείχνω να ανυπομονώ. Δεν ανυπομονώ για τίποτα πια. Δεν ξέρω αν για αυτό φταίει η ανεξάντλητη μου υπομονή, ή απλά η Συνέχεια

Γκαμπί

Δύσκολα περνούσες απαρατήρητη. Επιβλητική παρουσία, στα λευκά ντυμένη, έσερνες πίσω σου ένα ολάκαιρο στρατό. Μια ατσαλένια δύναμη που στο πέρασμά της Συνέχεια

Πυξίδα

Είναι και αυτή η εμμονή να σου μοιάσω που μου παιδεύει τα μυαλά.

Είσαι το πρωτότυπο και έχω καταντήσει ένα φτηνό αντίγραφό σου. Ένα νόθο παιδί σου, μια πλαστή ιστορία και ένα κάλπικο κέρμα.

Ένα παραμύθι βασισμένο σε Συνέχεια

Του Ποιητή

Κατερίνα Κανάκη Αξούγκα

Απόψε
έμοιαζε πεισματικά
στου κήπου του το δέντρο.

Κρατούσε στης ερημιάς το κρύο
πέντε – έξι ξεραμένα Συνέχεια

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος…

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ’ όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ’ ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·

Συνέχεια