Φως

Ανεξάντλητη πηγή εκτυφλωτικού φωτός, με αναγκάζεις να κλείσω τα μάτια, να στρέψω το βλέμμα αλλού…

Κρύβεσαι, εκθέτοντάς με…

Άσε με στο σκοτάδι μου σε παρακαλώ.

Ακόμα μπορώ να βλέπω με τα μάτια της φαντασίας… Δεν τα χρειάζομαι τα φώτα σου, στρέψε τους προβολείς σου αλλού, σε παρακαλώ, μακριά από εμένα… κράτησε τα φώτα σου μακριά από εμένα…

-Της νύχτας τα καμώματα-

«τα πιο σκοτεινά αντικείμενα, εκπέμπουν το δικό τους φως»

Γιώργος Μαυρογιάννης

Σεπτέμβριος 2014

© copyrights protected all rights reserved

matrix-delusion-blinding-gold-light

Θα `ρθεί καιρός

Θα ‘ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που Συνέχεια

Ερωτοκτόνος

Κιότεψες κεκτημένα να δώσεις
Ψυχής υαλοκαμβά καθάριο κράτησες
Νουθεσίες Συνέχεια

Τον πόλεμο τον μίσησα

Τον πόλεμο τον μίσησα μ’ όλη μου την ψυχή
Και στα παιδιά μου άφησα κατάρα και ευχή Συνέχεια

Αναζητούσα για να βρω

Αναζητούσα για να βρω χαρούμενους ανθρώπους
Κοιτάζοντας προσεκτικά σ’ όλης της γης τους δρόμους
Και κοίταζα και ρώταγα κι’ έψαχνα μ’ αγωνία
Μες τις πλατείες των χωριών και μες’ τα καφενεία.

Παντού οι άνθρωποι σκυφτοί και προβληματισμένοι
Έβλεπα νιους να κάθονται και Συνέχεια

Καμιά Φορά

Καμιά φορά ανοίγει η πόρτα σίγα σιγά και μπαίνεις. Φοράς άσπρο κάτασπρο κουστούμι και λινά παπούτσια. Σκύβεις βάζεις στοργικά στη χούφτα μου 72 φράγκα και φεύγεις. Έχω μείνει στη θέση που μ’ άφησες για να με ξαναβρείς. Όμως πρέπει νά `χει περάσει πολύς καιρός γιατί τα νύχια μου μακρύνανε κι οι φίλοι με φοβούνται.

Κάθε μέρα μαγειρεύω πατάτες, έχω χάσει την φαντασία μου, κι όταν ακούω «Κατερίνα» τρομάζω. Νομίζω πως πρέπει να καταδώσω κάποιον.

Έχω φυλάξει κάτι αποκόμματα με κάποιον που λέγανε πως είσαι συ. Ξέρω πως λένε ψέματα οι εφημερίδες, γιατί γράψανε πως σου ρίξανε στα πόδια. Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;

Κατερίνα Γώγου – 1981